Rozwój.

Założę się, że każda z Was spotkała się z porównywaniem dzieci. Sama się przed tym broniłam ale przyznaję, że raz czy dwa porównałam Marcysię do rówieśników. To był błąd bo tylko nie potrzebnie się nakręcałam. Nie warto. Po co? Ciągle słyszę, że każde dziecko rozwija się w swoim tempie. To cała prawda i tym powinniśmy się kierować.

Pierwszy rok życia dziecka to dla rodzica ciągła presja. A to pierwszy ząbek, raczkowanie, wstawanie, chodzenie. O to co je dziecko, jak się zachowuje, ile waży, jakie nosi ubrania. Ciągłe konkurowanie. Marcysi późno wyszedł pierwszy ząbek, za plecami co róż słyszałam, że "x" już w tym wieku miał a "y" to nawet i dwa ząbki! Denerwowałam się. A tu przypadkowo, w dzień ukończenia 8 miesiąca wystukaliśmy dwie jedynki. Raczkować też zaczęła późno, moment potem już stała przy stole a teraz chodzi dookoła ławy. Nie które 10-miesięczne dzieci już chodzą. Cysia nie. Martwi mnie to? Wcale! Marcysia jest uśmiechniętym, szczęśliwym dzieckiem, które rozwija się swoim tempem. Nie naciskamy na Nią, nie zmuszamy. Ma czas.

Nie rozumiem sadzania 4 miesięcznego malucha, albo rozszerzania diety 3 miesięcznemu. Dlaczego? Bo mama się nie może doczekać? Spokojnie na wszystko przyjdzie czas. Karmienie dziecka to jest tak delikatna sprawa, one mają delikatne żołądki. Ale o tym może w innym wpisie.

Należę do pewnej grupy na facebooku. I cyklicznie pojawiają się wpisy: "Co potrafi już wasz pół roczniak?"; "Ile powinien ważyć chłopiec 3 miesięczny?" Ja rozumiem, ciekawość, chęć dokształcenia. Ale komentarze przechodzą ludzkie pojęcie. Matki przekupują się co potrafi jej dziecko. A hitem jest Mama, która napisała, że jej syn odpowiada "tak" na jej różne pytania. Syn miał 4 miesiące? Może rzeczywiście czują się lepiej, że ich dziecko potrafi coś więcej niż inne. I Gratuluję. Z podziwem patrzę na 9 miesięczne maluchy spacerujące po ulicy. Ale wiem, że jeszcze zdążę się nabiegać za Marcysią i będę tęsknić za czasem kiedy to grzecznie siedziała na dywanie.

Przez pierwsze 4 miesiące życia Marceliny studiowałam wszystkie tabelki, artykuły o umiejętnościach dzieci. I denerwowałam się jak czegoś jeszcze nie umiała. A okazywało się, że umie! I to w najmniej oczekiwanym momencie. Po co to czytałam? Nocami zastanawiałam się, że może powinnam jej jakoś pomagać w rozwoju, a przecież ona sobie świetnie sama radziła. Bez niczyjej pomocy, zadziwiała Nas z dnia na dzień. Już nie czytam tych artykułów, tylko co dzień zachwycam się jej umiejętnościami. Każde dziecko jest inne, wyjątkowe. Nasze!

To że dziecko Twojej koleżanki już chodzi nie oznacza, że Twoje jest "opóźnione". Rozwija się swoim tempem. A Ty patrz i podziwiaj. Bo rozwój dziecka to coś wspaniałego.

Miłego dnia! :*
Całujemy z Panną M, która próbuje dorwać się do laptopa. :)