Rodzeństwo.

Witam Was serdecznie ze świeżutkim, jeszcze gorącym postem o... rodzeństwie.
Cysia lata po dywanie więc pewnie będę pisała ten post milion godzin bo będzie mi przeszkadzała. Cóż, moja Córka jest już taka dorosła, że nie potrzebuje drzemek. :)

Mam młodszą siostrę i młodszego brata. Brat jest ode mnie młodszy o pięć lat a siostra o dwanaście. Między Nami bywało różnie. Ale dopiero teraz dojrzeliśmy do siebie.  Wiem jak bardzo są dla mnie ważni, jak puste byłoby moje życie bez nich. Są lepsze i gorsze chwile. Ale dopiero teraz doceniam fakt, że są. Z siostrą miałam lepsze stosunki, była taka malusia a ja uwielbiałam się nią zajmować, jak małą laleczką. Z bratem miałam mniej wspólnego. A teraz? Brat jest bardziej "życiowy" i mamy mnóstwo tematów do rozmów, a siostra zajmuje się moją "Laleczką", czyli Marcysią.

Temat rodzeństwa dla Marcysi przewija się u Nas co jakiś czas. Raz tak, raz nie. Czasem jestem pewna, że chcę a zaraz potem, że praktycznie wcale nie chcę. Szczerze? Najlepszy moment byłby teraz, dwa lata różnicy. Moim zdaniem idealnie. Ale. Właśnie zawsze jest jakieś ale. Ja pracuje, Mąż pracuje... to moja pierwsza praca z której jestem zadowolona. Nie chciałabym znów wszystkiego wywracać. Kolejne "ale", Cysia jest spełnieniem marzeń i w pełni wypełnia potrzebę rodzicielstwa. A! I przydałby się i jeszcze jeden pokój... Może później?

Ale tak na logikę. W wieku 3 lat Cysia pójdzie do przedszkola, stanie się bardziej "samodzielna" i co za tym idzie będziemy mieli poniekąd więcej swobody. I czy wtedy będziemy chcieli znów wrócić do pieluch? Rozum podpowiada mi, że nie. Ale serce... serce myśli o tym małym, bezbronnym ciałku, o pięknej ciąży i wspaniałych kopniaczkach. Z radością powtórzyłabym to wszytko od nowa. Głównym argumentem na "tak" jest właśnie Marcysia. Oboje z Mężem mamy rodzeństwo i wiemy jak bardzo jest potrzebne. Chcielibyśmy by i ona miała takiego kompana przez życie.

Przeczytałam gdzieś, że pierwsze dziecko wychowują rodzice a drugie rodzeństwo. Ile w tym prawdy? Czasem wydaje mi się, że jeszcze za wcześnie na takie decyzje... ale może za rok, dwa nasze myślenie zmieni się o 180 stopni. Może po prostu los zdecyduje za Nas? Chyba jestem za mało zorganizowana na dwójkę dzieci. Fakt jest taki, że na chwile obecną nie planujemy kolejnego dziecka, ale chcielibyśmy je mieć.

Rodzeństwo to świetna sprawa. Na prawdę.

Waszym zdaniem jaka różnica jest najlepsza?
A jeśli są tu mamy dwójki lub więcej dzieci to jak radzicie sobie ze zwykłymi czynnościami?